Όταν μας προσκαλούν σε πάρτυ, συγκέντρωση κλπ παίρνουμε τηλέφωνο και επιβεβαιώνουμε ότι θα πάμε ή λέμε ότι δεν θα πάμε. Δεν αφήνουμε τον άμοιρο τον οικοδεσπότη να αναλογίζεται τι ετοιμασίες να κάνει και να παίζει από το να μην έρθει κανείς μέχρι το να έρθουν όλοι.

Αν και όχι τρελλός φάν του κ.ζαμπούνη με έχουν ποιάσει τα ζαμπουνίστικά μου γιατί έχουμε παιδικό πάρτυ στο σπίτι. Φέτος θα κάνουμε το πάρτυ με παιδάκια από το σχολείο της μικρής. Είναι η πρώτη φορά που καλούμε παιδάκια από το σχολείο γιατί τις άλλες χρονιές το κάναμε με φίλους εκτός σχολείου. Η μικρή μας από φέτος απέκτησε άποψη για το παιδικό της πάρτυ. Τέρμα λοιπόν οι προτιμήσεις και οι αυτοσχεδιασμοί της μαμάς.

Εγώ τώρα τι να κάνω που πελαγοδρομώ με τις λίστες μου, με ανθρώπους που δεν γνωρίζω και δεν ξέρω αν θα έρθει ένα παιδάκι, αν θα έρθει μόνο ή με τα αδερφάκια του ή και τους δύο γονείς. Οι προσκλήσεις ήταν 10. Αν έρθουν 10 με έναν γονιό θα είναι 10+10 αν έρθουν φουλ θα είναι 20+20. Τεράστια διαφορά. Άλλο να πάρεις 10 δωράκια και άλλο 20. Πόσο φαγητό να φτιάξω? Πόσες καρέκλες να στριμώξω ? Η κοπέλα που θα τα απασχολήσει μου είπε αν είναι πάνω από 15 χρειάζεται έξτρα άνθρωπο.

Είναι αλήθεια πως μου αρέσουν οι ετοιμασίες και συνήθως κάνω πολλά πράγματα για να τα περιποιηθώ όλα και με το παραπάνω. Αλλά και εσείς.. πάρτε ένα τηλέφωνο και πείτε.. θα έρθουμε ή δεν θα έρθουμε.

...και ώρες ώρες λέω... και αν δεν έρθει κανείς?