Το καπλάνι της βιτρίνας image
Είμαι ενθουσιασμένη γιατί επιτέλους μπορώ να σας συστήσω τα κοριτσάκια μου. Μέχρι τώρα στο blog τις ανέφερα ως η μικρή μου και η μεγάλη μου και από καιρό ήθελα να το λύσω αυτό το θέμα γιατί ήταν βαρετό και μπερδευτικό.

Με τα πραγματικά τους ονόματα δεν μου αρέσει να τις αναφέρω.  Είχα σκεφτεί να τις γράφω με αρχικά όπως S. ή B. μου θύμιζε όμως πολύ gossip girl, πολύ  αμερικάνικο και πολύ ψωνίστικο για τα κοριτσάκια μου (αν και fan του gossip girl και ψώνιο που και που).

Η ιδέα, μου ήρθε γκντουπ με το ξύπνημα από βαρύ καλοκαιρινό ύπνο, μεταξύ πρωινού και  απογευματινού μπάνιου στη Σέριφο. Ήταν από εκείνα τα ξυπνήματα που είναι λες και βγήκες από λήθαργο. Αρχικά δεν ξέρεις που είσαι, νοιώθεις ψημένος από το αλάτι, πονάει το χέρι σου γιατί το έχεις πλακώσει δύο ώρες, δεν μπορείς να κουνηθείς, δεν μπορείς να ανοίξεις τα μάτια σου και  χαίρεσαι που τουλάχιστον το μικρό κοιμάται και δεν πρέπει να σηκωθείς άμεσα.

Μυρτώ και Μέλια θα τα λέω τα κοριτσάκια μου όπως εκείνα τα κοριτσάκια στο νησί του Αιγαίου από το  αγαπημένο μου παιδικό βιβλίο το "Καπλάνι της βιτρίνας".

Το βρήκα φέτος στην αποθήκη ... το πιο αγαπημένο βιβλίο των παιδικών μου χρόνων που διηγείται  τις ιστορίες των κοριτσιών. Περιγράφει τις σκανταλιές τους, την εποχή της δικτατορίας του Μεταξά,  και τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα τόσο σοβαρά πράγματα που  συνέβαιναν μέσα από τα παιδικά μάτια της Μέλιας. Καθοριστικό στοιχείο για να γίνει ΤΟ αγαπημένο μου ανάμεσα σε τόσα άλλα βιβλία ήταν ο παππούς  τον κοριτσιών. Είχε ένα σωρό βιβλία "τους αρχαίους του" και έλεγε ιστορίες για αρχαίους, ποτέ δεν τους  έλεγε παραμύθια για δράκους και τους μάθαινε ρητά. Έτσι ακριβώς ήταν και ο δικός μου παππούς, ο  παππούς μου ο Γιώργος.

Τις πρώτες παραγράφους αυτού του βιβλίου από το κεφάλαιο "Οι βαρετές Κυριακές ο Ίκαρος και η  προπαίδεια" είχα διαλέξει, πέμπτη δημοτικού στη Θεσσαλονίκη 1985, για να διαβάσω στο διαγωνισμό ανάγνωσης  παιδικού βιβλίου. Θυμάται άραγε κανείς διαγωνισμούς ανάγνωσης παιδικού βιβλίου? ή μόνο εγώ που είχα  βγει πρώτη στο σχολείο νικώντας και την έκτη δημοτικού? ... τεράστια επιτυχία για την εποχή :) :) όλη η οικογένεια το θυμάται.. και αν το ξεχάσει κανείς ακόμη το θυμίζω.

Πάντα ήθελα να είμαι η Μέλια, ιδεαλίστρια, ώριμη, αυθόρμητη, συμπονετική αλλά πάντα φοβόμουν ότι είχα κάτι από το μεγαλόπιασμα της  Μυρτώς. Τα δύο κοριτσάκια αν και πολύ διαφορετικά είναι αδελφούλες, μαλώνουν, τα βρίσκουν και έχουν το  δέσιμό τους. Όπως θέλω να είναι και τα δικά μου. Έτσι λοιπόν από τώρα και στο εξής σε αυτό το blog τη μεγάλη μου που είναι 5 χρονών θα τη  λέμε Μυρτώ και τη μικρή που είναι 20 μηνών θα τη λέμε Μέλια από το Μέλισσα, που έλεγε και ο ξάδερφος  Νίκος :)

Ψάχνοντας να βρω τα επεισόδια της σειράς έμαθα κάποια πράγματα που δεν ήξερα τότε και είχα απορία. Το νησί είναι η  Σάμος και το Λαμαγάρι  είναι αναγραμματισμός για το Μαλαγάρι. Η σειρά είχε γυριστεί στη Σκόπελο  και το πιο σοκαριστικό για εμένα... το καπλάνι είναι υπαρκτό !!! Είναι ένας βαλσαμωμένος τίγρης, στο μουσείο Φυσικής Ιστορίας των Μυτιληνιών Σάμου. Ήρθε όντως από τη  Μικρά Ασία κολυμπώντας και τρόμαζε την περιοχή.

και για όσους ξέρουν και θυμούνται...
ΕΥ-ΠΟ ΛΥ_ΠΟ ?
ΛΥ_ΠΟ γιατί όταν διάβαζα Ζέη και Σαρρή νόμιζα ότι όλα τα δύσκολα της ιστορίας μας ήταν πίσω σε  άλλη εποχή.
ΕΥ-ΠΟ είναι καλοκαιράκι, βρήκα το βιβλίο μου και ξαναταξίδεψα μαζί του, στο νησί, στα τσαρδάκια, στα παιδικά μου χρόνια, αλλού γενικώς.