Mπορώ επιτέλους να σας συστήσω τα κοριτσάκια μου. Μέχρι τώρα στο blog τις ανέφερα ως η μικρή και η μεγάλη και καιρό τώρα ήθελα να το λύσω αυτό το θέμα γιατί ήταν  μπερδευτικό.

Μυρτώ και Μέλια θα τα λέω τα κοριτσάκια μου εδώ στο blog, όπως εκείνα τα κοριτσάκια στο νησί του Αιγαίου από το  αγαπημένο μου παιδικό βιβλίο το “Καπλάνι της βιτρίνας“.

(Είχα σκεφτεί να τις γράφω με αρχικά όπως S. ή B. θύμιζε όμως πολύ gossip girl, αμερικάνικο και ψωνίστικο. Αν και fan του gossip girl και ψώνιο που και που δεν μου έβγαινε)

Η ιδέα, μου ήρθε γκντουπ με το ξύπνημα από βαρύ καλοκαιρινό ύπνο, μεταξύ πρωινού και  απογευματινού μπάνιου στη Σέριφο. Ένα από εκείνα τα ξυπνήματα που βγαίνεις από λήθαργο. Δεν ξέρεις που είσαι, ψημένος στο αλάτι και πονάει το χέρι που πλάκωνες γιατί δεν πρέπει να κουνήθηκες καθόλου δύο ώρες. Όπως έπεσες ξύπνησες. Δεν ανοίγεις τα μάτια, δεν σηκώνονται και εύκολα τα βλέφαρα, αφουκράζεσαι όμως για να συνειδητοποιήσεις τι θα δεις όταν τα καταφέρεις. Χαίρεσαι που δεν ακούς τίποτα από το παρκοκρέβατο και αισθάνεσαι τυχερός που δεν χρειάζεται να σηκωθείς άμεσα. Το παιδί ή κοιμάται ή το πήρανε αλλά δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή.

Το βρήκα φέτος στην αποθήκη … το πιο αγαπημένο βιβλίο των παιδικών μου χρόνων που διηγείται  τις ιστορίες των κοριτσιών. Περιγράφει τις σκανταλιές τους, την εποχή της δικτατορίας του Μεταξά,  και τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα τόσο σοβαρά πράγματα που  συνέβαιναν, μέσα από τα παιδικά μάτια της Μέλιας. Καθοριστικό στοιχείο για να γίνει ΤΟ αγαπημένο μου ανάμεσα σε τόσα άλλα βιβλία ήταν ο παππούς  τον κοριτσιών. Ο παππούς είχε ένα σωρό βιβλία “τους αρχαίους του” όπως έλεγαν τα κορίτσια. Ποτέ δεν τους  έλεγε παραμύθια για δράκους αλλά ιστορίες από την αρχαιότητα και τους μάθαινε ρητά.

Έτσι ακριβώς ήταν και ο δικός μου παππούς, ο  παππούς μου ο Γιώργος. Μου μάθαινε ιστορίες στα αρχαία και οι παρατηρήσεις του ήταν όλες αρχαία γνωμικά π.χ. Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος-αν, το συγκεκριμένο πάντως το έλεγε δεν το έκανε και δεν ακουγόταν και τόσο απειλητικό όσο το θα φας καμία 🙂 . Αγαπημένη του ιστορία “Ξενοφών: Κύρου ανάβασης”. Πάντα αναρωτιόμουν τι με νοιάζει εμένα που “εκ Δαρείου καὶ Παρυσάτιδος γίγνονται παῖδες δύο, πρεσβύτερος μὲν Ἀρταξέρξης, νεώτερος δὲ Κῦρος” όμως μου έμεινε για πάντα αυτό το γενεαλογικό δέντρο.

Τις πρώτες παραγράφους από το Καπλάνι της Βιτρίνας, από το κεφάλαιο “Οι βαρετές Κυριακές ο Ίκαρος και η  προπαίδεια” είχα διαλέξει, πέμπτη δημοτικού στη Θεσσαλονίκη του 1985, για να διαβάσω στο διαγωνισμό ανάγνωσης  παιδικού βιβλίου. Θυμάται άραγε κανείς διαγωνισμούς ανάγνωσης παιδικού βιβλίου? ή μόνο εγώ που είχα  βγει πρώτη στο σχολείο νικώντας και τα εκτάκια? … τεράστια επιτυχία για την εποχή 🙂 🙂 όλη η οικογένεια το θυμάται.. και αν το ξεχάσει κανείς ακόμη το θυμίζω περήφανα.

Πάντα ήθελα να είμαι η Μέλια, ιδεαλίστρια, ώριμη, αυθόρμητη, συμπονετική αλλά πάντα φοβόμουν ότι είχα κάτι από το μεγαλόπιασμα της  Μυρτώς. Τα δύο κοριτσάκια αν και πολύ διαφορετικά είναι αδελφούλες, μαλώνουν, τα βρίσκουν και έχουν το  δέσιμό τους. Όπως θέλω να είναι και τα δικά μου. Έτσι λοιπόν από τώρα και στο εξής σε αυτό το blog τη μεγάλη μου που είναι 5 χρονών θα τη  λέμε Μυρτώ και τη μικρή που είναι 20 μηνών θα τη λέμε Μέλια από το Μέλισσα, που έλεγε και ο ξάδερφος  Νίκος 🙂

Ψάχνοντας να βρω τα επεισόδια της σειράς έμαθα κάποια πράγματα που δεν ήξερα τότε και είχα απορία. Το νησί είναι η  Σάμος και το Λαμαγάρι  είναι αναγραμματισμός για το Μαλαγάρι. Η σειρά είχε γυριστεί στη Σκόπελο  και το πιο σοκαριστικό για εμένα… το καπλάνι είναι υπαρκτό !!! Είναι ένας βαλσαμωμένος τίγρης, στο μουσείο Φυσικής Ιστορίας των Μυτιληνιών Σάμου. Ήρθε όντως από τη  Μικρά Ασία κολυμπώντας και τρόμαζε την περιοχή.

και για όσους ξέρουν και θυμούνται…
ΕΥ-ΠΟ ΛΥ_ΠΟ ?
ΛΥ_ΠΟ γιατί όταν διάβαζα Ζέη και Σαρρή νόμιζα ότι όλα τα δύσκολα της ιστορίας μας ήταν πίσω σε  άλλη εποχή.
ΕΥ-ΠΟ είναι καλοκαιράκι, βρήκα το βιβλίο μου και ξαναταξίδεψα μαζί του, στο νησί, στα τσαρδάκια, στα παιδικά μου χρόνια, αλλού γενικώς.

Ciao

Υ.Γ. Update Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2020
ΛΥΠΟ