newYear2019
Η αλλαγή της χρονιάς είναι για εμένα μια εξαιρετικά σημαντική κουκιδίτσα. Σαν μια ευκαιρία για restart, σαν ένα ξέπλυμα.

Μια ευκαιρία για ανανέωση, για καινούριους όρκους και υποσχέσεις στον εαυτό σου … και ας μην κρατάνε πολύ. Είναι όμως η ελπίδα που είναι γλυκιά, ότι θα γίνεις ένας καλύτερος άνθρωπος, μια καλύτερη version σου, θα αφήσεις πίσω ότι σε βαραίνει και ξεκινάς δυνατά από αύριο (σαν τη δίαιτα).

Όταν ήμουν πιο μικρή με έπιανε μεγάλη αγωνία από το μεσημέρι.
Συγύριζα όλο το δωμάτιο, ευθυγράμμιζα τα χαρτιά στο γραφείο μου και καθάριζα.
Δεν ήθελα να βρει ο καινούριος χρόνος ούτε ψιχουλάκι.
Μόλις τελείωνα και με τη σκούπα, άφηνα τους γονείς μου να ετοιμάζουν, έριχνα ένα στυλό στην τσάντα και έφευγα με ένα σημειωματάριο αγκαλιά.
Οι δρόμοι ήταν ήσυχοι, το ίδιο και η καφετέρια και εγώ πάντα έπιανα ένα τραπέζι κοντά στην τζαμαρία.

Σκεφτόμουν όλη τη χρονιά που πέρασε. Τι πήγε καλά, τι πήγε στραβά και έγραφα τις ελπίδες μου για το καινούριο έτος. Ήταν μοναδική στιγμή.

Νομίζω ότι πάντα εκείνη η ώρα, ήταν η ώρα που άκουγα τον εαυτό μου καλύτερα από ποτέ.

Έπειτα, ανανεωμένη τα μάζευα και γύριζα πίσω. Έκανα ένα μπάνιο, έψαχνα να βρω κάποια ανασκόπηση στην τηλεόραση, περίμενα την καινούρια χρονιά και έβαζα τα κλάματα στο “Πάει ο παλιός ο χρόνος”.

Η ομφαλοσκόπηση στο παρα πέντε έχει πια φύγει από τις συνήθειές μου. Βλέπεις τώρα εγώ έχω το ρόλο της μαμάς και εκείνη την ώρα τρέχω για άλλα. Το καθάρισμα όμως έχει μείνει … λες και άμα μας βρει ο καινούριος χρόνος με καθαρό σπίτι, το σπίτι θα αυτοκαθαρίζεται από μόνο του όλο το έτος.

Και δεν έχω πια το χρόνο να περιμένω χαζολογώντας πότε θα πάει 12 ούτε πιέζομαι από τις 12 παρά για να με βρει η καινούρια χρονιά σε θετικό mood που θα διαρκέσει για πάντα. Ξέρω πια ότι τα πράγματα θα πάνε όπως είναι να πάνε και είναι σε εμάς το πως θα τα ερμηνεύσουμε. Ομολογώ πάντως ότι μου λείπει λίγο η μαγεία της αίσθησης ότι κάτι θα πάει καλά έτσι από μόνο του γιατί απλά το ευχήθηκες πάνω από μια βασιλόπιτα σε ένα μικρό άνοιγμα του χρόνου.

Και ο Αη Βασίλης μου λείπει λίγο καμιά φορά, ζηλεύω έναν μικρούλη που ήρθε στο σπίτι μας το βράδυ της Πρωτοχρονιάς και ήταν σίγουρος ότι τον είδε από το μπαλκόνι μας.

Και στο “Πάει ο παλιός ο χρόνος” συγκινούμαι ακόμη γιατί όσο και αν περιμένω το καινούριο λαμπερό νέο έτος κάθε φορά, εκείνος ο γεράκος που φανταζόμουν πάντα να τριγυρνάει απαξιωμένος στην άκρη του δρόμου, μόνος του, ήταν αυτός που κάποτε περιμέναμε με λαχτάρα.

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς σηκωνόμαστε, ανοίγουμε τα δώρα του Αη Βασίλη, δίνουμε τα δώρα στον μπαμπά Βασίλη και ψάχνουμε ανοιχτή καφετέρια. Η προσωπική μου ανασκόπηση έγινε οικογενειακή παράδοση, απλά έχει αλλάξει ώρα και μέρα. Παίρνει ο καθένας το τεφτεράκι του, μαζί μας και τα κορίτσια τώρα πια, καθόμαστε και κοιτάμε τι γράψαμε πέρυσι. Εγκαινιάζουμε τα καινούρια μας ημερολόγια και όλοι μαζί κάνουμε όνειρα.

Ξέρω θα ξεθωριάσουν αυτές οι υποσχέσεις σε λίγο, είναι σαν αυτές που κάνεις στην άμμο το καλοκαίρι, όμως μου αρέσει πολύ. Είναι σαν κάποιος να κλείνει το διακόπτη για λίγο και έρχεται η ώρα να ξαποστάσεις και να γυαλίσεις τα πράγματα.

Καμιά φορά αυτή η οικογενειακή συνήθεια αναβάλλεται για διάφορους λόγους, κάτι το οποίο με απορρυθμίζει λίγο. Γιατί πως θα ξεκινήσει η χρονιά σωστά? Πως θα γράψω get things done, stick to the plan και “Να ακολουθώ πιο πιστά το πρόγραμμα μου?” Δεν αυτοαναιρούμαι από την πρώτη στιγμή? Για να το σώσω ίσως θα πρέπει να συμπληρώσω και go with the flow “Nα προσαρμόζομαι πιο εύκολα στις μικροαλλαγές της καθημερινότητας”.

Φέτος είναι μια τέτοια χρονιά αλλά μέχρι το σαββατοκύριακο θα το έχω δρομολογήσει το θέμα.

Από αυτά που σκέφτομαι να γράψω σας χαρίζω 3 λέξεις:

Simplify – τα περισσότερα πράγματα είναι πιο απλά, εμείς τα κάνουμε περίπλοκα.
Beautify – Όχι αυτό για τα μούτρα αλλά ένα άλλο για τα μάτια. Για να βλέπουμε εμείς τον κόσμο πιο όμορφο και ας μην είναι πάντα. Κοίτα-κοίτα που ξέρεις? μπορεί κάτι να αλλάξει.
Laugh – χωρίς εξηγήσεις

Καλή χρονιά με υγεία, όνειρα και στόχους
Ciao