Παραμύθια της φύσης στο Πάρκο Güell
Τ
α εισιτήρια για το πάρκο Güell τα έκλεισα για έναν και μόνο λόγο. Επειδή σε όποιον λέγαμε ότι θα πάμε Βαρκελώνη, μας έλεγε “Α! Θα πάτε στο πάρκο!”. Εγώ όπως έχω ξαναπεί δεν τρελαίνομαι με τα πάρκα, άλλωστε και τι να προλάβουμε σε 3 μέρες.
Αν θέλεις, μπορείς να ακούσεις τη συνέχεια εδώ ή να με ακολουθήσεις στο Spotify. O χρόνος αφήγησης είναι 10 λεπτά και 34 δευτερόλεπτα.
Αλλιώς συνεχίζεις την ανάγνωση…
Σκέφτηκα όμως τα κορίτσια.
– Θα λέγανε: Πήγαμε Βαρκελώνη.
– Θα τα ρωτούσαν: “Στο πάρκο πήγατε?¨
– Αυτά θα απαντούσανε: “Όχι”.
Στο τέλος θα γύριζε όλο αυτό σε:
“Μαμά, στο πάρκο γιατί δεν πήγαμε?”
Τι να κάνω δείλιασα!
Την καλύτερη συμβουλή για το πάρκο Güell μας την έδωσε μια μικρή μας φίλη, που μόλις είχε γυρίσει από εκδρομή με το σχολείο.
Μην πάτε με ήλιο!
Την ακούσαμε, κλείσαμε απογευματινή ώρα και δεν χάσαμε. Δεν είχε πολύ ζέστη και δεν βρήκαμε και πολύ κόσμο.
Tip | Αν και δεν χρειάζεται να προβλέψεις την επίσκεψη σου πολύ καιρό πριν, όπως για τη Sagrada ή τις πολυκατοικίες του Gaudi, πρέπει να έχεις κλείσεις εισιτήρια νωρίτερα.
Τελικά ωραίο και το πάρκο. Γιατί πριν πας νομίζεις ότι είναι μια ατελείωτη χρωματιστή παιδική χαρά, ενώ στα αλήθεια είναι κατά βάση, γήινο, πέτρινο, πράσινο και ναι έχει και αυτές τις γνωστές χρωματιστές πινελιές.
Παρόλο που τον Gaudi τον ξέρουμε από ζωηρά κτίρια, στο πάρκο θα σε εκπλήξουν οι διαδρομές μέσα από πέτρινες αψίδες, που μοιάζουν λίγο με Game of Thrones, καθώς και τα gothic παγκάκια. Τελικά ήξερε να ζωγράφιζει τα παραμύθια του και σε φυσικά, ήσυχα χρώματα.
Τα σχέδια για το πάρκο
Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο πλούσιος Καταλανός βιομήχανος Eusebi Güell, φίλος και υποστηρικτής του Antoni Gaudi, του ανέθεσε ένα όραμα. O Güell του ζήτησε να φτιάξει έναν μικρό οικισμό στον λόφο επάνω από τη Βαρκελώνη, που τότε ονομαζόταν γυμνό βουνό.
Σκεφτόταν 60 σπίτια, οργανωμένα σε μια μικρή κοινότητα-πρότυπο που θα συνδύαζε φύση, κατοικία και τέχνη, με ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα.
Ο Gaudi του είχε ήδη φτιάξει το σπίτι του Güell, κοντά στον δρόμο La Rambla και την παλιά πόλη, το Palau Güell. Εκείνη την περίοδο ο Γκαουντί εργαζόταν και για τη Sagrada Familia.
Τι προέκυψε τελικά
Η ιδέα του Güell δεν πούλησε και χτίστηκαν μόνο δύο σπίτια και αυτά όχι από τον Γκαουντί.
Ο Γκαουντί διαμόρφωσε το πάρκο, το στόλισε και όρισε τη λειτουργικότητα του.
Ο αρχιτέκτονας, όπως έχουμε δει σε όλα του τα κτίρια, προσπαθούσε να φέρει τη φύση στην πόλη. Τώρα λοιπόν που σχεδίαζε μέσα στη φύση, όπως ήταν αναμενόμενο, ακολούθησε τις γραμμές της.
Πήρε τον λόφο, σχημάτισε επάνω στις φυσικές του καμπύλες, τον γέμισε μονοπάτια και ένωσε τα διαφορετικά του επίπεδα με δαντελωτές πέτρινες κατασκευές.
Τα βασικά στοιχεία του Gaudi και σε αυτό του το δημιούργημα, είναι οι στρογγυλεμένες φόρμες, η φυσική ροή και αυτά τα πολύχρωμα ψηφιδωτά με την τεχνική Trencadis.
Μετά που τελείωσε αυτό το έργο, ο Gaudi τα παράτησε όλα και αφιερώθηκε στη Sagrada μέχρι τον θάνατο του.
Τεχνική Trencadis
Η λέξη προέρχεται από το καταλανικό ρήμα trencar που σημαίνει σπάω. Πολλά σπασμένα κομμάτια από πλακάκια και γυαλιά τοποθετούνται σε ακανόνιστη διάταξη σε τοίχους, πατώματα ή παγκάκια. Η οικολογική λογική της επαναχρησιμοποίησης είναι εξαιρετική. Το αισθητικό αποτέλεσμα της αντανάκλασης του φωτός, επάνω στα πολλά χρώματα, δίνει εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Αν είσαι πιο μινιμαλιστικός τύπος, ίσως να σου πέφτει και πολύ.
Τα σπίτια του πάρκου
Από τα δύο σπίτια του πάρκου, το ένα πουλήθηκε στον δικηγόρο Μαρτί Τριας, νομικό σύμβουλο της οικογένειας Γκουέλ. Το όνομα της κατοικίας είναι Casa Trias και σήμερα ανήκει στους απογόνους του Τριας. Δεν μπορείς να μπεις, αλλά μπορείς να το δεις από έξω.
Στο άλλο σπίτι έμεινε ο Gaudi. Και παρόλα τα πολύχρωμα δημιουργήματα του αυτό είναι απλά ροζ, παραδόξως λιτό και νεογοτθικό, μάλλον γιατί δεν το σχεδίασε ο ίδιος, αλλά ένας συνεργάτης του. Σήμερα το κτίριο είναι μουσείο για τον Gaudi.
Στο πάρκο υπάρχει ένα ακόμη σπίτι, που προϋπήρχε της κατασκευής του πάρκου και για ένα διάστημα έγινε κατοικία του Güell. Σήμερα είναι σχολείο και θα το βρεις στη μεγάλη πλατεία.
Η Σαύρα
Στην είσοδο του πάρκου, ο Gaudi έβαλε δύο σπιτάκια που μοιάζουν με ζαχαρόσπιτα. Ένα για τον φύλακα και ένα για το προσωπικό.
Το πάρκο έχει πολλές εισόδους και το λεωφορείο μπορεί να σε αφήσει σε άλλο σημείο, αν όμως μπεις από την κεντρική, σε υποδέχεται η σαύρα.
Ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό με το όνομα El Drac (ο δράκος). Ο δράκος/σαύρα ή σαλαμάνδρα, όπως θες πες το, δεν έχει μόνο συμβολική αξία, αλλά και χρηστική. Είναι το “λούκι” για να μεταφέρει το νερό από το επάνω επίπεδο, αυτό που στηρίζουν οι κολώνες, στο υπόγειο υδραυλικό σύστημα.
Τη σαύρα, την αγκαλιάζουν δύο σκάλες, που καταλήγουν στο επάνω επίπεδο. Το σημείο ονομάζεται η “Σκάλα του Δράκου”.
Τι στηρίζει η αίθουσα με τους 100 κίονες?
Δεν τους μέτρησα, αλλά 100 λένε πως δεν είναι.
Το κτίριο που στέκεται πίσω από τη σαύρα, έχει στοιχεία Παρθενώνα, αλλά στο γκαουντίστικο.
Οι κίονες δεν το στηρίζουν μόνο περιμετρικά, όπως τον Παρθενώνα αλλά και εσωτερικά. Περνώντας από το πλάι, βλέπεις ένα δάσος από πυκνοβαλμένες κολώνες, αλλά πάντα μια είναι στραβή.
Το κτίριο αυτό στηρίζει την από πάνω πλατεία με το όνομα “Πλατεία της φύσης” – Placa de la natura και το γείσο που βλέπεις να το στεφανώνει, είναι το διάσημο παγκάκι. Πραγματικά αξίζει να δεις μια λήψη με drone για να καταλάβεις τους σχηματισμούς με τους οποίους δένουν όλα.
Placa de la natura
Ενώ, όπως είπαμε, ο Γκαουντί ακολούθησε τις φυσικές κλίσεις του εδάφους που υπήρχαν στον λόφο, αυτή η πλατεία είναι το μόνο σημείο στο πάρκο που μπαζώθηκε, ισιώθηκε και στηρίχθηκε με κολώνες.
Στα όνειρα του Güell εδώ θα ήταν το κεντρικό σημείο συνάντησης αυτής της κοινότητας. Οι κάτοικοι θα έκαναν τις βόλτες τους και τις εκδηλώσεις τους.
Με τα άλλα επίπεδα του πάρκου η πλατεία συνδέεται με πέτρινες κατασκευές, αψίδες και διαδρόμους επάνω στα οποία σκαρφαλώνει η φύση.
Γύρω γύρω για να ορίζεται η πλατεία, χτίστηκε ένα τεράστιο παγκάκι το οποίο ντύθηκε με πολύχρωμα ψηφιδωτά (τεχνική Trencadis).
Το παγκάκι
Το παγκάκι έχει μήκος 110 μέτρα και είναι το μεγαλύτερο φιδογυριστό παγκάκι του κόσμου.
Ήξερα ότι ήταν εντυπωσιακό, δεν ήξερα όμως ότι είναι και πολύ άνετο.
Ή μπορεί να μου φάνηκε και έτσι, γιατί είχα περπατήσει τη μισή Βαρκελώνη και χρωστούσα την άλλη μισή την επόμενη ημέρα.
Λένε πάντως ότι για να σχεδιαστεί εργονομικά, εκτός από εντυπωσιακά, ένας εργάτης κάθισε για να πάρουν το καλούπι έτσι ώστε να έχει φυσική πλάτη και κάθισμα.
Ανηφορίζοντας από την πόλη
Στο πάρκο Güell πήγαμε με λεωφορείο. Είναι μεγάλη η ανηφόρα και καλύτερα να διαλέξεις το μεταφορικό μέσο που σε αφήνει πιο κοντά.
Κατηφορίζοντας προς την πόλη
Βγαίνοντας από την κεντρική πύλη, αφήνεις τα ψηφιδωτά μονογράμματα στους τοίχους του πάρκου και κατηφορίζεις. Περνάς από άσχετες γειτονιές, διασχίζεις την περιοχή Villa de Gracia με τα στενά της και βλέπεις λίγο πιο πολύ από Βαρκελώνη.
Φτάνεις στις πιο τουριστικές γειτονιές και τελικά καταλήγεις στον φαρδύ, κεντρικό δρόμο Passage de Gracia με τα ακριβά μαγαζιά και τις δύο διάσημες πολυκατοικίες του Γκαουντί, σχεδόν αντικριστά.
Την επόμενη φορά, ραντεβού εκεί έξω, ανάμεσα σε όλον τον κόσμο που τις χαζεύει από το πεζοδρόμιο. Εμείς θα σταθούμε στη σειρά για να μπούμε μέσα.
