Πατρινό παιδικό Kαρναβάλι για πάντα image
Tο θέμα για φέτος ήταν "Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις?"
Θα γίνω ότι να ναι απάντησαν όλοι
Σκαντζόχοιρος, Αστροναύτης, Μουσική, Κλέφτης, Πίπι φακιδομύτη, Τα μυαλά που κουβαλάς, Μαγικό παλάτι ...
ε! και εμείς είπαμε Αμπαζούρ.

Δύο χρόνια μετά τα Cup Cakes ξαναχτυπήσαμε.

Σε μια πολύ ωραία κουμπαρο- συνάντηση, συμμετείχαμε με όλους τους νονούς μας στο καρναβάλι των μικρών. 

Μαμάδες, νονές, παιδιά μέσα στο group.
Μπαμπάδες & νονοί δίπλα από το group. Mε κάμερες, φωτογραφικές, κομφετί, νερό και τα τεράστια καπέλα αμπαζούρ που αν και πανέμορφα ήταν λίγο μπελάς ειδικά για τα μικρά.

Οι στολές καταπληκτικές, όσο πιο μικρό το νούμερο τόσο πιο ωραίες. Τα δίχρονα έμοιαζαν σαν αμπαζούρ σε φυσικό μέγεθος.
 
Το καρναβάλι των μικρών έγινε το σαββατοκύριακο πριν την Αποκριά και ήταν κάτι που μας έμαθαν οι νονοί της Μυρτώς που είναι από την Πάτρα. Την προηγούμενη φορά είχαμε περάσει τόσο ωραία που είπαμε να το ξανακάνουμε. Αν και δεν ήταν όλα ρόδινα και αυτή τη φορά περάσαμε καταπληκτικά. Η Μέλια σήκωσε πυρετό από το πρωί του Σαββάτου και παρόλη την ταλαιπώρια της και μια φυσική συστολή που διαθέτει θέλησε και εκείνη να ντυθεί και να έρθει μαζί μας στην παρέλαση. Και εγώ παρόλο που την κουβαλούσα στη μισή διαδρομή δηλώνω ότι πέρασα φανταστικά. Ο αγαπημένος μου είπε ότι γελούσα όλη την ώρα (στις περισσότερες φωτογραφίες) πράγμα όχι τόσο συνηθισμένο για εμένα.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όποιον έχει φίλους στην Πάτρα και μπορεί να συμμετέχει. Ήταν μια πάρα πολύ ωραία εκδρομή και εμπειρία για όλους μας.

Φέτος εκτός από την επίσημη παρέλαση της Κυριακής είχε οργανωθεί και μια βραδινή το Σάββατο με λίγα group. Φορώντας αξεσουάρ αυτοφωτισμού και κρατώντας φασαριώζικα οργανάκια περπατήσανε τα αμπαζούρ και άλλα 6 group στο κέντρο της Πάτρας μέσα σε μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα. Αν κάτι μόνο μας έλλειψε ήταν η μουσική στους δρόμους. Η μουσική είναι αυτή που ανεβάζει πάρα πολύ το ρυθμό και δίνει τον παλμό και τη ζωντάνια στην επίσημη παρέλαση της Κυριακής.

Έχω πάει άπειρες φορές στο καρναβάλι της Πάτρας αλλά παρέλαση ως θεατής δεν έχω αξιωθεί να δω, πάντα βρισκόμουν σε βαθύ ύπνο από το ξενύχτι. Αυτό που είχα απωθημένο ήταν οι σοκαλοτομαχίες που δεν έζησα ποτέ. Και ναι αυτή τη φορά το πλησίασα, την ώρα της παρέλασης μου ήρθαν κάτι σοκολάτες από τον ουρανό στο κεφάλι. Μπορεί να μην ήταν από άρμα αλλά από μπαλκόνι όπως συνηθίζεται να κάνουν αλλά εγώ ήμουν πολύ χαρούμενη που επιτέλους έπιασα σοκολάτα και ας έπρεπε να τη χαρίσω μετά στα παιδιά.

Τερματίζοντας την παρέλαση και κλείνοντας το post σας έχω ένα tip το οποίο πολύ μας έχει βολέψει και τις δύο φορές και ίσως φανεί χρήσιμο για όποιον έχει κάνει την εκδρομή του και σχεδιάζει να φύγει αμέσως μετά. Μόλις φτάσουμε στο σημείο που διαλύεται πλέον η παρέλαση (γύρω στις 12 με 1) πάμε κατευθείαν στο Kalamaki bar στο κάτω μέρος της πλατείας Γεωργίου. Εκεί θα βρείτε σίγουρα να κάτσετε τέτοια ώρα, όλοι οι άλλοι ψάχνουν να κάτσουν έξω ή να πάνε για καφέ. Εσείς όμως χρειάζεστε να χαλαρώσετε, να τσιμπήσετε κάτι με τα παιδιά και να φύγετε. Από εκείνο το σημείο βλέπεις έξω, ακούς τη μουσική, προλαβαίνεις να ξειδρώσεις, να ξαποστάσεις, να ρίξεις ρυθμούς και ξαναβγαίνεις έξω όποτε θέλεις να δεις τι γίνεται και να ξαναμπεις μέσα στο κέφι (αν αντέχεις και άλλο). Μέχρι να τακτοποιηθείς έχει έρθει και η πείνα σιγά-σιγά, τσιμπάς κάτι και φεύγεις.
και του χρόνου είπαμε...









και τον άλλο χρόνο μετά είπε η άρρωστη Μέλια και ξανασήκωσε πυρετό

και του χρόνου αν και του χρόνου δεν θα είμαστε πάλι όλοι μαζί οι νονοί, κάποιοι θα κάνουν Ηalloween.
Τους το εύχομαι όσο και αν στεναχωριέμαι.
Καλή Σαρακοστή
ciao